Social Icons

Thursday, April 11, 2013

Οι εχθροί μου

Κόκκοι της αλήθειας, λέξεις που σε προκαλούν να αλλάξεις τη ζωή σου ή τη στάση σου απέναντι στη ζωή, τα παραδείγματα άλλων ανθρώπων, που απαιτούν ερμηνεία - όλα αυτά τα πράγματα διάσπαρτα εδώ και εκεί. Λάμπουν σαν μαργαριτάρια σε πιο απρόσμενους σωρούς από συντρίμμια ή ανάποδα, εκπέμπουν δυσωδία σαν φυσικό γλυκό δηλητήριο μέσα σε ένα βαρέλι του καλύτερου μελιού. Πόσο όμορφα είναι όταν κάποιος, από τον οποίο ποτέ δεν το περίμενες, ξαφνικά βγάζει κάτι πολύτιμο και σοφό, και το έκανε τόσο ξεκάθαρα, που ούτε εσύ δεν θα μπορούσες να το κάνεις.


Αν και λίγοι τον γνωρίζουν, σήμερα ενδιαφέρον συγγραφές – μετανάστης «δεύτερης λίγκας»… Ωστόσο, στους γνώστες του αθλητισμού είναι γνωστά τα φαινόμενα, όταν δυνατοί, απελπισμένοι, που δεν αρπάζουν τ’αστέρια από τον ουρανό, άνδρες από την «δεύτερη λίγκα», σφίγγοντας τα δόντια, ξεπερνάνε τους εαυτούς τους και σταματάνε ντροπιάζοντας τους «γίγαντες» εκατομμυριούχους στην πορεία τους προς άλλο ένα τίτλο.
Να οι λέξεις που ειπώθηκαν το 1982 όχι από εμάς και για άλλο λόγο – αλλά έτσι, λες και ο Mr. Freeman στέκονταν μπροστά στα μάτια του συγγραφέα… Ή και κάποιο καλύτερος…

Σταδιακά θα σας παρουσιάσω και τα δύο μέρη της διδασκαλίας μου. Εκτός εάν φυσικά δεν με αρπάξουν οι αρχές και με χώσουν σε κανά τρελάδικο, με διώξουν από την πόλη ως χρόνιο παράσιτο ή με βάλουν φυλακή ως πραγματικό απατεώνα. Και οι τρεις αυτές ενέργειες των αρχών είναι εξίσου πιθανές. Με σώζει προς το παρόν το γεγονός, ότι οι προσπάθειες μου να μεταμορφώσω αυτές τις δυνατότητες σε πραγματικότητα, γίνονται ταυτόχρονα. Και οι διάφορες αρμόδιες υπηρεσίες των αρχών ή ελπίζουν η μία στην άλλη και γι’αυτό και βγαίνω από το πεδίο της προσοχής τους, ή έρχονται σε σύγκρουση με τις ίδιες συνέπειες.

Οι εχθροί μου.

Ο Χριστός, ο Βούδας και ο Μωάμεθ, άρχισαν το επίγειο τους ταξίδι με την απόκτηση λίγων μαθητών και υπερασπιστών. Εγώ όμως ξεκίνησα με απόκτηση πολλών εχθρών και αντιτιθέμενους. Δεν μιλάω για την εξουσία – η Εξουσία είναι Εξουσία και όχι εχθρός. Εχθρός είναι ο συνάδερφός σου.

Πρώτοι είναι οι προοδευτικοί διανοούμενοι. Μην τους ταυτίζετε με τους γραφείς της εποχής του Χριστού. Τίποτα παρόμοιο τότε δεν συνέβαινε. Αυτοί είναι ένα τυπικό προϊόν της σύγχρονης κουλτούρας. Οι διανοούμενοι – είναι ένα ξεχωριστό κοινωνικό κομμάτι, που υπάρχει σε βάρους της κουλτούρας και όχι γι’ αυτήν. Το μυαλό τους είναι διεστραμμένο, το εκπαιδευτικό τους επίπεδο είναι επιφανειακό και χαοτικό, η άποψή τους για τους εαυτούς τους και η ματαιοδοξία τους είναι τεράστια. Διαδίδουν φήμες για μένα ότι είμαι τσαρλατάνος και απατεώνας. Ασχολούνται με βουδισμό, γιόγκα, με την θρησκευτική ρώσικη φιλοσοφία, παραψυχολογία… Αλλά αυτό είναι ένα κομμάτι της μόδας τους και καθαρά εξωτερικό χαρακτηριστικό συγκεκριμένης κουλτούρας. Τους αγνοώ.
Στην δεύτερη θέση, μετά τους διανοούμενους είναι οι άμεσοι ανταγωνιστές μου. Ναι, φανταστείτε, ανταγωνιστές! Στην πόλη μας υπάρχουν μια ντουζίνα απατεώνων και κατεργάρηδων που αξιώνονται να πάρουν τον ρόλο που παίζω εγώ. Και αυτά τα καθάρματα-«θεοί» μου προκαλούν πολλά προβλήματα. Επειδή τους ξεπερνάω με τις ικανότητές μου και την δημοτικότητά μου, αυτοί είναι γεμάτοι θυμό προς το μέρος μου και με συκοφαντούν και γράφουν καταγγελίες. Ο αρχηγός της αστυνομίας, τον οποίο είχα αναφέρει πριν, μου είπε κάποτε σε μια στιγμή ειλικρίνειας, ότι αυτοί αδιαφορούν για μένα και ακόμα και τρέφουν συμπάθια, αλλά υπάρχουν ενδείξεις και αυτοί είναι υποχρεωμένοι να αντιδράσουν σ’ αυτές. Και αυτοί επίσης δεν είναι θεοί, και αυτοί υπακούν σε ανθρώπους σε πιο υψηλές θέσεις, και αυτοί δεν μπορούν να ησυχάσουν από κάθε κάθαρμα. Εγώ τον καταλαβαίνω. Αυτοί που έκριναν τον Χριστό απλά πραγματοποιούσαν την θέληση του λαού.

Οι ανταγωνιστές μου είναι συνέχεια σε αντιπαράθεση μεταξύ τους και κάνουν βρώμικα κόλπα ο ένας στον άλλον. Αλλά όμως εξακολουθούν να έχουν κάποια ενότητα. Μοιάζουν μεταξύ τους και είναι εξίσου ασήμαντοι. Εγώ και εσωτερικά και εξωτερικά είμαι σαφώς ανώτερος απ’ αυτούς και δεν θέλω να έχω σχέση μαζί τους. Εγώ είμαι ο Μοναχικός-Θεός. Η αρχή μου είναι να είμαι μοναχικός – αφού ο Θεός δεν μπορεί να είναι μέλος της μαφίας. Αλλά και ο Θεός είναι ανίσχυρος μπροστά στη μαφία. Εγώ την δύναμη της μαφίας την νιώθω συνέχεια. Προς το παρόν εξαγοράζω την ελευθερία μου απ’ αυτήν με τον να τους δίνω την δυνατότητα να κλέβουν τους πολίτες και εγώ παίρνω για μένα ψίχουλα. Πρακτικά εγώ δεν τους ενοχλώ στην δουλειά αυτή , αλλά ο θυμός τους δεν μειώνεται. Γιατί? Αυτοί δεν  θέλουν αν είναι απλά θεοί, αλλά θέλουν να είναι χορτάτοι θεοί που ευημερούν. Και το παράδειγμά μου τους λέει ότι ο Θεός δεν μπορεί να είναι χορτάτος και να ευημερεί. Τους ανταγωνιστές δεν μπορώ να τους αγνοώ όπως τους διανοούμενους. Μαζί τους πρέπει να είμαι πάντα σε επιφυλακή, αλλιώς θα με πιάσουν και θα με χτυπήσουν. Ακόμα και να σκοτώσουν μπορούν – εδώ σε μας και τέτοια συμβαίνουν.

Από το βιβλίο του Αλέξανδρου Ζηνόβιεφ: Πήγαινε στον Γολγοθά

No comments: