Social Icons

Tuesday, April 23, 2013

Δραπετομανία - Δυσαισθησία Αιθιοπική

Το πώς φαντάζεται ένας άνθρωπος της επιστήμης για το «τι είναι το καλό και τι είναι το κακό», συνήθως λιγότερο παρά πολύ εξαρτάται από την οικονομική δομή, η οποία αποτελεί το σύνηθες, για τον διανοούμενο, περιβάλλον και που σχηματίζει τον έναν ή τον άλλον τρόπο πολιτικής οργάνωσης την κοινωνίας. Με άλλα λόγια, όσο κοινότοπο και να΄ναι – αλλά η ίδια η ύπαρξη, όσο να’ναι, καθορίζει την συνείδηση. Όχι σε όλους και όχι πάντα, αλλά… Για παράδειγμα η επιρροή των κοινωνικών συνθηκών σε ένα τόσο λεπτό θέμα όπως η επιστήμη της ψυχικής υγείας:

Δραπετομανία: Ψυχιατρική διάγνωση που σχεδιάστηκε και προτάθηκε το 1851 από τον αμερικανό γιατρό Samuel A.Cartwright, μέλος Ιατρικού Συλλόγου της Λουϊζιάνας, για να εξηγήσει την τάση των μαύρων δούλων στην δραπέτευση από την δουλεία. Κάθε δούλος που δραπέτευε πάνω από δύο φορές, κρινόταν ως παράφρων.

Ο Cartwright πρότεινε ως την πιο αποτελεσματική μέθοδο θεραπείας το μαστίγωμα. Επιπλέον ως συνταγή προτεινόταν ο ακρωτηριασμός των δακτύλων ποδιού.
Dysaethesia aethiopica: Ψυχιατρική διάγνωση που διατυπώθηκε από τον ίδιο Samuel A. Cartwright, που εξηγεί τους λόγους τεμπελιάς των μαύρων δούλων. Όπως και η δραπετομανία, η πάθηση αυτή αποτελεί παράδειγμα ψευδό-επιστημονικού ρατσισμού.  

Σύμφωνα με Cartwright, η ασθένεια πλήττει μόνο τους μαύρους ανθρώπους. Στα κύρια συμπτώματα της νόσου, ο Cartwright απέδιδε την μερική απουσία αίσθησης του δέρματος και «μια τόσο ισχυρή αδυναμία διανοητικών ικανοτήτων, λες και το άτομο αυτό βρίσκεται σε μια κατάσταση ύπνου». Άλλα συμπτώματα ήταν «δερματικές καταστροφές, τις οποίες μπορούν να ανιχνεύσουν ιατρικοί ερευνητές και που πάντα υπάρχουν σε επαρκή ποσότητα ώστε να είναι υπολογίζονται». Ο Κάρτραϊτ σημείωσε ότι η ύπαρξη αυτής της νόσου είχε σαφή και συγκεκριμένη παρουσία, αλλά οι άλλοι γιατροί δεν την πρόσεχαν, επειδή η προσοχή τους δεν ήταν αρκετά εστιασμένη στα δεινά της μαύρης ράτσας.

Σύμφωνα με τον Κάρτραϊτ, η ασθένεια αυτή εξαπλώνεται μεταξύ των ελεύθερων μαύρων παρά σε σκλάβους στις φυτείες. Και στις φυτείες αρρωσταίνουν με αυτήν την ασθένεια μόνο εκείνοι μαύροι, οι οποίοι ζουν ως ελεύθεροι όσον αφορά στην διατροφή, ποτό και φυσική άσκηση. Ο Κάρτραϊτ έβγαζε ως συμπέρασμα ότι είναι υποχρεωτικό οι μαύροι να καθοδηγούνται και να ελέγχονται από λευκούς ανθρώπους.

Το κύριο σύμπτωμα, την μερική απουσία αίσθησης του δέρματος, ο Κάρτραϊτ θεωρούσε εύκολο αντιμετωπίσιμο με «φυσιολογικές αρχές»: για παράδειγμα να πλυθεί η πάσχουσα περιοχή με νερό και σαπούνι, να πασαλειφτεί με λάδι, και στην συνέχεια να μαστιγωθεί με πλατιά δερμάτινη ζώνη και να σταλθεί ο ασθενής για βαριά εργασία κάτω από τον καυτό ήλιο. Μετά απ’αυτήν την θεραπεία, κατά τον Κάρτραϊτ, ο μαύρος θα πρέπει να είναι ευγνώμονας προς τον λευκό άνθρωπο για την αποκατάσταση της αίσθησης και για την διάλυση της ομίχλης που βάρυνε την συνείδησή του.

Η Βανέσσα Τζάκσον (Vanessa Jackson) σημείωνε, ότι με τέτοιο σύστημα θεραπείας και διάγνωσης τα σημάδια από το «θεραπευτικό μαστίγωμα μπορούν να αποτελέσουν σύμπτωμα που επιβεβαιώνει την ύπαρξη της νόσου».
Για την δουλεία, την ελευθερία και την βούληση θα ξαναμιλήσουμε. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Τώρα, απλώς προσπαθήστε να κάνετε μερικές ερωτήσεις στον εαυτό σας – "Και τι γίνεται αν εγώ είμαι τρελός? Και τι γίνεται αν η προσωπική μου επιθυμία για την ελευθερία ή και προσωπική μου τεμπελιά είναι απλά μια διανοητική διαταραχή, ας είναι και φανταστική? Εάν όλη μου η ζωή είναι διάγνωση ενός εξυπνάκια – εκπρόσωπου άλλης φυλής? Τι να κάνω μ’ αυτό?"

Η απάντηση δεν είναι απαραίτητη. Το κυριότερο σημειώστε: τα δαχτυλάκια στα πόδια μήπως πονέσανε? Μήπως χάθηκε η ευαισθησία του δέρματος?

No comments: