Social Icons

Monday, April 8, 2013

Φυσικό-επιστημονικό και επαναστατικό πάθος

Ρώσος ποιητής Michael Zienkiewicz, ο οποίος θεωρείται ιδρυτής της σοβιετικής σχολής ποιητικής μετάφρασης, στην προ-επαναστατική του νεανική ηλικία προσπάθησε να παντρέψει τις αρχές και τις τεχνικές του δημοφιλή στην Ρώσικη Αυτοκρατορία Ακμεϊσμού, με την αρκετά γνωστή αλλά που δεν έτυχε ποτέ μεγάλης αναγνώρισης, γαλλική "επιστημονική ποίηση", στο πνεύμα του Rene Ghil. Του βγήκε αρκετά πειστικό αποτέλεσμα. «Κεντημένη» μέχρι τελειότητα ποιητική τεχνική και αναμφισβήτητο ταλέντο, σε συνδυασμό με τον τραχύ νατουραλισμό εικόνων και κάπως βαρύ στυλ συλλαβής, έκαναν την δουλειά τους.
Μισανθρωπία και απαισιόδοξη περιφρόνηση για την ανθρωπότητα, μαγικά συνδυάζονταν με την χαρά της ζωής με την λατρεία της παλαιοντολογίας και της εξέλιξης των ειδών. Κάτι που δεν θα μπορούσε να μην διεγείρει τα μυαλά των ευαίσθητων σύγχρονων που έχουν συνειδητοποιήσει αρκετά, μέσω της περιβόητης «γνωστικής ασυμφωνίας».

Συνιστάται για ανάγνωση η συλλογή «Άγριο Πορφυρό» του 1912.

Ενδιαφέρον…άραγε μετά από το γνωστό χρονικό διάστημα, όταν θα εξαφανιστεί η Ανθρωπότητα και θα έρθει η εποχή των «Άλλων», κάποιος από τους ευφυείς απογόνους των ραδιενεργών μεταλλαγμένων ποντικών ή τεραστίων διαστάσεων τερμιτών-velociraptor θα δημιουργήσει κάτι τέτοιο αριστουργηματικό, για να τιμήσει εμάς με τις δικές μας ανησυχίες και αμφιβολίες με τόσο ισχυρή συλλαβή?


Παρατίθεται ποίημα το οποίο είναι δύσκολο να αποδοθεί στην μετάφραση.

Корнями двух клыков и челюстей громадных
Оттиснув жидкий мозг в глубь плоской головы,
О махайродусы, владели сушей вы
В третичные века гигантских травоядных.
И толстокожие - средь пастбищ непролазных,
Удабривая соль для молочайных трав,
Стада и табуны ублюдков безобразных,
Как ваш убойный скот, тучнели для облав.
Близ лога вашего, где в сумрачной пещере
Желудок страшный ваш свой красный груз варил,
С тяжелым шлепаньем свирепый динотерий
От зуда и жары не лез валяться в ил.
И, видя, что каймой лилово-серых ливней
Затянут огненный вечерний горизонт,
Подняв двупарные раскидистые бивни,
Так жалобно ревел отставший мастодонт.
Гудел и гнулся грунт под тушею бегущей,
И в свалке дележа, как зубья пил, клыки,
Хрустя и хлюпая в кроваво-жирной гуще,
Сгрызали с ребрами хрящи и позвонки.
И ветром и дождем разрытые долины
Давно иссякших рек, как мавзолей, хранят
Под прессами пластов в осадках красной глины
Костей обглоданных и выщербленных склад.
Земля-владычица! И я твой отпрыск тощий,
И мне назначила ты царственный удел,
Чтоб в глубине твоей сокрытой древней мощи
Огонь немеркнущий металлами гудел.
Не порывай со мной, как мать, кровавых уз,
Дай в танце бешеном твоей орбитной цепи
И крови красный гул и мозга жирный груз
Сложить к подножию твоих великолепий.

Михаил Зенкевич, Махайродусы. 1911 г.

No comments: