Social Icons

Saturday, May 11, 2013

Δύο Κίνες

«Όλα είναι φτιαγμένα στην Κίνα» - τι είναι πιο μπανάλ απ’ αυτό? Και λίγοι από μας αναλογίζονται ότι στον κόσμο μέχρι σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν δύο κινέζικα κράτη. Και τα δύο είναι μερικώς αναγνωρισμένα, δηλαδή από την άποψη του σύγχρονου διεθνούς δικαίου «κάπως όχι τελείως» νόμιμα.

Υπενθυμίζουμε: Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας, που αναγνωρίστηκε από τα 29 κράτη (με προσωρινή πρωτεύουσα το Ταϊπέι, που στην πραγματικότητα ελέγχει μόνο την περιοχή του νησιού Ταϊβάν και κάποια μικρά κομμάτια της ξηράς δίπλα) μέχρι πρότινος θεωρούσε την περιοχή της ηπειρωτικής Κίνας «προσωρινά κατειλημμένη ζώνη από τους κομμουνιστές αντάρτες». Μέχρι της αρχές της δεκαετίας του 70, ήταν η κυβέρνηση της Ταϊβάν που είχε την θέση της Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (Δημοκρατία της Κίνας και όχι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ)  ήταν ένας από τους ιδρυτές αυτού του οργανισμού).
Έτσι συνέβη, ότι το 1949 όταν ο Μάο ανακοίνωσε για την νίκη των κομμουνιστών στον εμφύλιο πόλεμο και για την δημιουργία Λαϊκής Δημοκρατίας, η παλιά κυβέρνηση (το κόμμα Kuomintang (KMT) υπό τον Τσιάνγκ Κάι-Σεκ) οχυρώθηκε στην Ταϊβάν που επανακατέβαλαν από τους Ιάπωνες, και συνέχισε εκεί την ύπαρξή του. Ευτυχώς με την κυβέρνηση και με τους εκατοντάδες χιλιάδες αντιπροσώπους της στρατιωτικής και πνευματικής ελίτ της πρώην Δημοκρατίας της Κίνας, στο νησί ήταν επίσης και το κρατικό θησαυροφυλάκιο, που έκανε το Kuomintang το πιο πλούσιο κόμμα στον κόσμο. Και εδώ και αμερικανοί σύμμαχοι βοήθησαν στον πόλεμο ενάντια στην Κορέα. Έτσι παρέμειναν στο πολιτικό χάρτη του κόσμου «Δύο Κίνες».

Και με την ευκαιρία, το Kuomintang, ακόμα και πρόσφατα διεκδικούσε όχι μόνο για το έδαφος της Κίνας, αλλά και για το εξωτερικό της Μογγολίας και Τούβα και για κάποια άλλα μέρη γης άλλων κρατών συμπεριλαμβανομένης και της Ρώσικης Ομοσπονδίας.

Το KMT εξακολουθεί να αντιτίθεται σθεναρά στις προσπάθειες των τοπικών αυτονομιστών να αναγνωρίσουν την Ταϊβάν ως μια ξεχωριστή χώρα, όπου βρίσκει την υποστήριξη των άσπονδων εχθρών τους – των κομμουνιστών από την ηπειρωτική χώρα, οι οποίοι και αυτοί αντιτίθενται στην πολιτική των «Δύο Κίνων», αλλά από μια άλλη άποψη: «Ταϊβάν – επαρχία της Κίνας που ελέγχεται από προσωρινή παράνομη κυβέρνηση».

Η  Κινέζικη πλευρά πάντα αντιτίθεται σε κάθε μορφή επίσημων επαφών των ΗΠΑ με τις αρχές της Ταϊβάν. Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η κινεζική ηγεσία δήλωσε: «Η λύση του προβλήματος της Ταϊβάν δεν μπορεί να καθυστερεί επ’ αόριστον» και «να μην δίνει υποσχέσεις της παραίτησης από την χρήση της στρατιωτικής δύναμης». Σύμφωνα με το πόρισμα του εκπροσώπου του Υπ. Εξωτερικών του Kong Quan (2004), το ζήτημα της Ταϊβάν «αποτελεί το πιο ευαίσθητο και σημαντικό ζήτημα στις σχέσεις της Κίνας με ΗΠΑ».

Τα Πεκίνο θεωρεί το ζήτημα της Ταϊβάν ως ένα πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας στο πλαίσιο πολιτικής της «Μιας Κίνας». Θα πρέπει να σημειωθεί ότι συγκεκριμένη θέση της κινέζικης ηγεσίας δεν μπορεί να μην αγχώνει τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, οι κυβερνήσεις των οποίων είναι πεπεισμένες ότι «τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας θα επηρεαστούν σημαντικά» , με την ενίσχυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην δυτική περιοχή του Ειρηνικού Ωκεανού και στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Οι ΗΠΑ ανησυχούν ότι η δεσπόζουσα θέση τους στην περιοχή της Ασίας – Ειρηνικού Ωκεανού θα δεχτεί αμφισβήτηση. Φυσικά, μια πιθανή αντιπαράθεση μεταξύ Κίνας και Ταϊβάν, με την υποστήριξη του δεύτερου από τις ΗΠΑ, μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στις οικονομίες και των δύο χωρών. Όμως, παρά το γεγονός αυτό, το 2004, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τοποθετήσει στο  νησί συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, και σε απάντηση η ΛΔΚ το 2005 ενέκρινε ένα νόμο για την εδαφική ακεραιότητα.

Την ίδια στιγμή στην Ταϊβάν κατά καιρούς εκδηλώνουν την παρουσία τους οι τρομοκράτες αυτονομιστές, που επιζητούν εκδίωξη όλων των προσώπων κινέζικης καταγωγής από το νησί και την δημιουργία μιας «Δημοκρατίας της Ταϊβάν», βάσει της μεταβίβασης της εξουσίας στους εκπροσώπους του γηγενούς πληθυσμού, που σήμερα αποτελεί αρκετά μικρή μειοψηφία.

Παρά την κάποια σύγκλιση των τελευταίων ετών μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και του νησιού, η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά τεταμένη. Αλλά σε πολλούς που έχουν πτωχεύσει από το πολιτικό καθεστώς, η κατάσταση δίνει μια ελπίδα-φάντασμα, ότι θα έχουν, αν μη τι άλλο, την ευκαιρία να ξεγλιστρήσουν «στα νησιά». Με το θησαυροφυλάκιο. Και να χτίσουν εκεί την υψηλής τεχνολογίας Ταϊβάν. Με το blackjack κλπ.

Στην εποχή του, ένας καλό ρώσος συγγραφέας, Βασίλι Ακσένοβ, σε ένα δυστοπικό του μυθιστόρημα «Το Νησί της Κριμαίας» χρησιμοποίησε την περίπτωση της Ταϊβάν για να περιγράψει μια υποθετική περίπτωση με την παράλληλη ύπαρξη των «Δύο Ρωσίων» - Σοβιετικής και  της «Λευκής Φρουράς», Βγήκε αρκετά ενδιαφέρον. Και όπως φαίνεται, ακόμα και σήμερα είναι επίκαιρο. Προτείνεται για μελέτη.

Και κάτι άλλο ενδιαφέρον, ότι ο γιος του Τσιάνγκ Και-Σεκ και μελλοντικός πρόεδρος Chiang Ching-Kuo σπούδαζε στην ΕΣΣΔ, παντρεύτηκε μια απλή γυναίκα από τα Ουράλια και κάποια εποχή διεύθυνε μια εφημερίδα στο Ουραλμάς ως «Σύντροφος Ελιζάροβ». Μέχρι που έπεσε κάτω από τον «κύλινδρο της σταλινικής καταπίεσης» κάτι που μετέτρεψε τον πρώην ένθερμο πιστό του Κομσομόλ σε αντί-κομμουνιστή. Έτσι είναι τα πράγματα.

No comments: