Social Icons

Monday, June 17, 2013

Ντιτρόιτ

Για το Ντιτρόιτ κάποτε αναφερόντουσαν ως αυτοκινητοβιομηχανική πρωτεύουσα του κόσμου. Ακριβώς εκεί ο μέγας Henry Fordκατέβασε από την γραμμή συναρμολόγησης το θρυλικό του «μοντέλο Τ», που κατ’ επανάληψη είχε αναφορές στην λογοτεχνία και κινηματογράφο της Αμερικής. Η επιτυχία της πόλης φαινόταν να είναι προκαθορισμένη. Η τέταρτη μεγαλύτερη μητρόπολη των ΗΠΑ. Σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος. Αθλητική βάση των κυρίαρχων ποδοσφαιρικών και μπέιζμπολ κλαμπ, συμπεριλαμβανομένου τον ιδιοκτήτη 11 Stanley Cups, Detroit Red Wings. Τουριστική Μέκκα: ετησίως 16 εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονταν να χαζέψουν το Renaissance Center και να κάνουν μια βόλτα κατά μήκος του ποταμού Ντιτρόιτ. Η έδρα της Ford, Chrysler, GM & American Motors. Η ταχεία ανάπτυξη της βιομηχανίας, θέσεων εργασία, πληθυσμός σχεδόν 2 εκατομμύρια πολίτες.


«Το πρόβλημα ήρθε από το πουθενά» - έτσι ακριβώς έγινε στο Ντιτρόιτ. Η αυξανόμενη παραγωγή δημιουργούσε πολλές θέσεις εργασίας. Η πόλη, επειγόντως, χρειαζόταν φθηνό εργατικό δυναμικό, και το δυναμικό αυτό δεν άργησε να έρθει. Φυσικά, για να εργαστούν στα εργοστάσια συναρμολόγησης, δεν ερχόντουσαν οι καθηγητές των Princetonκαι Cambridge.  Για το κυνήγι του δολαρίου στην πόλη συνέρρεαν πολλοί Αφροαμερικανοί από τις νότιες περιοχές της χώρα. Όπως και οι περισσότεροι μαύροι εργάτες εκείνης της εποχής, ήταν κυρίως άνθρωποι με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Επιπλέον, οι νέοι κάτοικοι έφεραν μαζί τους τις πολιτιστικές τους παραδόσεις, πολλές από τις οποίες δεν άρεσαν στον τοπικό πληθυσμό.

Για κάποια στιγμή αυτό δεν φαινόταν να είναι μεγάλο πρόβλημα. Ωστόσο, στον αγώνα της εκβιομηχάνισης, οι αρχές του Ντιτρόιτ έχασαν την στιγμή, όταν έπρεπε να σκεφτούν την κοινωνική προσαρμογή των νεοεισερχομένων. Ξεκίνησε η διαστρωμάτωση της κοινωνίας. Πολύ σύντομα η μητρόπολη αντιμετώπισε το φαινόμενο της φυγής των λευκών. Ο ακμάζον «λευκός» πληθυσμός απλά άρχισε να μετακομίζει από τους ανεπιθύμητους γείτονες. Φεύγοντας στα ήσυχα προάστια, οι πολίτες έπαιρναν μαζί τους και τους φόρους. Ο προϋπολογισμός του Ντιτρόιτ άρχισε να πέφτει μπροστά στα μάτια. Ο κλασικός εφιάλτης του κάθε οικονομολόγου, ένας φαύλος κύκλος. Φεύγουν οι πλούσιοι – πέφτουν τα φορολογικά έσοδα. Λιγότερα λεφτά – κόβονται τα κοινωνικά προγράμματα. Μειώνεται η χρηματοδότηση – δεν ανοίγουν νέα σχολεία και νοσοκομεία. Οι αστικές υποδομές είναι σε ύφεση – οι πλούσιοι πολίτες φεύγουν πιο γρήγορα. Μένουν οι φτωχοί, όλο και περισσότερο επιβαρύνοντας τις δαπάνες του ταμείου για τις παροχές.

Το κέντρο του Ντιτρόιτ και μερικές πλούσιες γειτονιές εξακολουθούν ακόμα να φαίνονται εντυπωσιακά. Τουλάχιστον κατά την διάρκεια της ημέρας. Αλλά κάνοντας ένα βήμα από τους τουριστικούς δρόμους – βλέπεις παντού την φθορά. Έτσι περιγράφει την πόλη ένας βρετανός δημοσιογράφος ο Peter Hitchens:

«Ταλαιπωρημένα, παλιά σπίτια, πλημμυρισμένοι δρόμοι, σκουριασμένα εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, απεριποίητα κατάφυτες με δέντρα και χορτάρι γειτονιές… Όλα αυτά δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκεστε στην αγροτική περιοχή τη Αλαμπάμα και όχι σε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα που έχουν υπάρξει ποτέ.»

Δεν χρειάζεται να κοιτάτε αφ’ υψηλού το Ντιτρόιτ, προειδοποιεί η αμερικάνικη ιστοσελίδα The Economic Collapse. Το γνωστό πόρταλ παρουσιάζει 20 δείκτες «για το θάνατο του Ντιτρόιτ» προσπαθώντας να πείσει ότι αυτό που συμβαίνει σ’ αυτή τη πόλη, σύντομα θα γίνεται σε όλη την χώρα:

1-      Σύμφωνα με την Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ, την περίοδο 2000-2010, το Ντιτρόιτ έχανε έναν κάτοικο κάθε 22 λεπτά.

2-      Αριθμός εγγεγραμμένων δικαιολογημένων ανθρωποκτονιών στο Ντιτρόιτ το 2011 αυξήθηκε κατά 79%. Όταν η οικονομία καταρρέει, οι άνθρωποι κάνουν απελπισμένα πράγματα, και τα θύματα τους αναγκάζονται να υπερασπίσουν τους εαυτούς τους.

3-      Το επίπεδο της αυτό-άμυνας σε μια απόπειρα δολοφονίας κατά 2.200% υπερβαίνει το μέσο όρο στην Αμερική. Στις υποβαθμισμένες μεγαλουπόλεις, όπου οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να αγωνιστούν για την επιβίωση, οποιαδήποτε αντιπαράθεση γίνεται ένα ζήτημα ζωής και θανάτου.

4-      Πριν από 10 χρόνια υπήρχαν 5.000 αστυνομικοί, σήμερα είναι λιγότεροι από 3 χιλ. που σημαίνει ότι οι δυνάμεις ασφαλείας μειώθηκαν κατά το ήμισυ. Όταν υπάρχει τρύπα στον οικονομικό προϋπολογισμό της χώρας, η δυνατότητα να ασχοληθεί κανείς για την ασφάλεια των πολιτών μειώνεται δραματικά.

5-      Λόγω των δημοσιονομικών περιορισμών τα αστυνομικά τμήματα θα παραμένουν κλειστά κατά την μεγαλύτερα διάρκεια της ημέρας. Σε περιόδους την οικονομικής ύφεσης οι πολίτες χάνουν ακόμα και τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες.

6-      Σε 2 μέρες (10 και 11 Φεβρουαρίου) στο Ντιτρόιτ επίσημα καταχωρήθηκαν και σημειώθηκαν 9 περιπτώσεις ανταλλαγής πυροβολισμών. Η οικονομική ύφεση – είναι ένα γόνιμο έδαφος για το χάος και την βία.

7-      Όλο και περισσότεροι κάτοικοι του Ντιτρόιτ αναγκάζονται να αποκτήσουν όπλα. Η ιστοσελίδα αναφέρει την περίπτωση της 73χρονης γυναίκας Julie Brown, η οποία δεν κατάφερε να βρει προστασία από τις συμμορίες των ανηλίκων που τρομοκρατούσαν τους ηλικιωμένους στην γειτονιά της. Η αστυνομία ήρθε μια μέρα αργότερα στο κάλεσμά της. Ως αποτέλεσμα η γυναίκα ζήτησε άδεια οπλοκατοχής και υποσχέθηκε να κάνει την χρήση όπλου σε περίπτωση αυτό-άμυνας.

8-      Στα πλαίσια της υποχρηματοδότησης της αστυνομίας, ο πληθυσμός αρκετών περιοχών ήταν αναγκασμένος να προβεί στην δημιουργία μονάδων αυτοάμυνας. Μια από τέτοιες μονάδες «Detroit 300» δημιουργήθηκε μετά από τον βίαιο βιασμό μιας 90χρονης.

9-      Λόγω της μεταπώλησης του χαλκού οι βάνδαλοι κόβανε τα καλώδια του αστικού φωτισμού. Για το λόγο αυτό στις 13 Φεβρουαρίου στις αρκετές γειτονιές δεν λειτουργούσαν τα μισά φώτα.

10-   Λόγω του φόβου για την ζωή τους, 100 οδηγοί λεωφορείων αρνήθηκαν να βγουν στην εργασία, όταν στο κέντρο της πόλης ένας συνάδελφός του δέχτηκε επίθεση κατά την εκτέλεση του δρομολογίου.

11-   Μόνο το 25% όλων των μαθητών του Ντιτρόιτ αποφοιτούν από το λύκειο.

12-   Όταν τελείωσαν τα λεφτά για την χρηματοδότηση, η διοίκηση της πόλης αναγκάστηκε να κλείσει δεκάδες εκπαιδευτικά ιδρύματα. Εκτός αυτού ανακοινώθηκε σχέδιο κλεισίματος επιπλέον 16 σχολείων.

13-   47% όλων των κατοίκων του Ντιτρόιτ είναι αναλφάβητοι και δεν ξέρουν ανάγνωση και γραφή. «Αυτό είναι ένας τρομακτικός δείκτης, που δείχνει το πιθανό μέλλον της χώρας» - σημειώνει η ιστοσελίδα.

14-   53,6% όλων των παιδιών στο Ντιτρόιτ ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Νωρίτερα το πόρταλ αυτό είχε διεξάγει μια έρευνα για όλη την χώρα. Το ποσοστό φτώχια μεταξύ παιδιών στις ΗΠΑ το 2010 αυξήθηκε μέχρι 22%. Περισσότερα από 20 εκατομμύρια παιδιά βασίζονται σε πρόγραμμα σχολικών γευμάτων για να μην πεινάσουν. Σχεδόν το μισό εκατομμύριο από τα παιδιά είναι άστεγοι.

15-   Η ανάλυση των στοιχείων απογραφής για το 2008 έδειξε ότι το 48,5% του συνόλου των κατοίκων του Ντιτρόιτ μεταξύ των ηλικιών 20 και 64 ετών είναι άνεργοι.

16-   Η μέση τιμή για ένα σπίτι στο Ντιτρόιτ έπεσε μέχρι 6.000$. Ωστόσο, και σε τέτοια τιμή είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να αγοράσουν σπίτι. Όταν μια μεγάλη πόλη γίνεται «τρύπα» οι τιμές των κατοικιών καταρρέουν, με αποτέλεσμα περαιτέρω πλήγμα στην τοπική οικονομία.

17-   Σε πλήρη απουσία καταναλωτικού συμφέροντος, τα υποθηκευμένα σπίτια των ορισμένων οφειλετών στο Ντιτρόιτ έπρεπε να πουληθούν σε δημοπρασία για ένα συμβολικό ποσό του 1$.

18-   Όταν η οικονομική και κοινωνική ύφεση γίνεται μια κατάσταση της καθημερινής ζωής στη μεγάλη πόλη, η πλειοψηφία των ανθρώπων φεύγει. Πριν από μερικά χρόνια στο Ντιτρόιτ ήδη έμειναν εγκαταλελειμμένα 40 χιλιάδες ακίνητα.

19-   Το επίπεδο των εγκλημάτων κατά της ιδιοκτησίας στο Ντιτρόιτ είναι 2 φορές μεγαλύτερο από το μέσο στις ΗΠΑ. Το επίπεδο των βίαιων εγκλημάτων είναι τρεις φορές υψηλότερο από ό, τι στη χώρα.

20-   Το Ντιτρόιτ χρειάζεται χρήματα τόσο απεγνωσμένα, που οι αρχές εξετάζουν το ενδεχόμενο δημοπράτησης μερικών από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα, όπως το περίφημο νησί Belle Isle,όπου βρίσκεται το πάρκο που δημιουργήθηκε από τον θρυλικό σχεδιαστή Frederick Law Olmsted.

Οι αμερικανοί οικονομολόγοι, πιθανόν, αρκετά υστερικά προσπαθούσαν να μεταφέρουν ένα απλό μήνυμα: Το Ντιτρόιτ δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Ακόμα και στις ΗΠΑ, όπου σήμερα είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, πολλές πόλεις (και μερικές φορές και ολόκληρε πολιτείες – όπως η Καλιφόρνια) δέχτηκαν ένα τεράστιο έλλειμμα στο προϋπολογισμό τους. Και όταν η οικονομία καταρρέει, συμπαρασύρει μαζί της και την δομή της κοινωνίας των πολιτών. Η οικονομική κρίση πάντοτε ερχόταν ξαφνικά, όπως μια φυσική καταστροφή. Και όπως και μια φυσική καταστροφή προκαλεί την παράλυση των κοινωνικών θεσμών. Η απουσία των συνήθων υπηρεσιών, με την σειρά του, γίνεται ο καταλύτης για την βία.

No comments: