Social Icons

Sunday, July 7, 2013

Μαχντί

Πιστεύετε στον Μαχντί? Για να κυριολεκτούμε, δεν έχει σημασία ποιος είναι ή δεν είναι ο προφήτης – σημαντικό είναι πως λειτουργεί, ποιος τον ακολουθεί και τι προκύπτει ως αποτέλεσμα. Συνήθως δεν βγαίνει και τόσο καλό και για αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα. Όπως για παράδειγμα στο Σουδάν την εποχή του Muhammad Ahmad. Αλλά κάθε τέτοια προσπάθεια αυτοδιάθεση σε μια νέα βάση, αξίζει τον σεβασμό.

Mahdi (αραβικά مهدي, Μαχντί, «ακόλουθος [με τον τρόπο του Αλλάχ]") – ο προάγγελος του επικείμενου τέλος του κόσμου, ο τελευταίος διάδοχος του προφήτη Μωάμεθ, ένα είδος μεσσία. Στο Κοράνι, ο Μαχντί δεν αναφέρεται, όμως η ιδέα του μεσσία έχει ερμηνευτεί ευρέως στο Χαντίθ.


Ήδη στις αρχές του Ισλάμ, ο Μαχντί ήταν η εικόνα του αναμενόμενου ηγεμόνα, ο οποίος θα πρέπει να αποκαταστήσει την αρχική καθαρότητα του Ισλάμ. Μεγαλύτερη διάδοση η μεσσιανική ιδέα είχε στο σιιτικό Ισλάμ, όπου η πίστη στην έλευση του Μαχντί συγχωνεύθηκε με την πίστη στην επιστροφή του «Κρυφού Ιμάμη». Αλλά εάν στον σιιτικό Μαχντί, είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο, με την εμφάνιση του οποίου συνδέεται η αποκατάσταση της δικαιοσύνης στον κόσμο, τότε στους σουνίτες είναι μια αβέβαιη ταυτότητα, η οποία σχετίζεται με τον ιδανικό μέλλον. Στον ορθόδοξο σουνιτικό Ισλάμ ο Μαχντί είναι απόγονος του προφήτη, ο οποίος θα γίνει ένας από τους ηγέτες των μουσουλμάνων και ο οποίος θα έρθει με τον δεύτερο ερχομό του Isa (Ιησού). Δεν φέρει το μεσσιανικό έργο, είναι ο άνθρωπος της εποχής του, ο οποίος θα στρατευτεί ενάντια στον Dajjal (Αντίχριστο). Στο σιιτικό δόγμα, ο Μαχντί δεν είναι μόνο απόγονος του προφήτη και ο γιός της εποχής του, αλλά και ο κρυφός πολυαναμενόμενος Δωδέκατος Ιμάμ. Θα παραμείνει κρυφός μέχρι την ώρα ορισμένη από τον Θεό, και μετά θα έρθει στην Γη για να καθοδηγήσει τους μουσουλμάνους, θα ιδρύσει το βασίλειο της δικαιοσύνης και ευημερίας. Στην πραγματικότητα, ο Μαχντί είναι Μεσσίας στους σιίτες.

Μεσσιανικές ιδέες συχνά αποτελούσαν πηγή έμπνευσης για τα κοινωνικά και θρησκευτικά κινήματα στον μουσουλμανικό κόσμο. Σ’ αυτές τις ιδέες βασίστηκαν οι δυναστείες των Φατιμίδων στην βόρεια Αφρική (909 – 1171) και των Αλμοχάδων στην βόρεια Αφρική και Ισπανία (1130 – 1269). Το τελευταίο χρονικά μεγαλύτερο κίνημα Μαχντί ήταν η εξέγερση στο ανατολικο Σουδάν στο τέλος του 19ου αιώνα υπό την ηγεσία του Muhammad Ahmad, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε ως Μαχντί. Κατάφερε το 1883, μετά την νίκη κατά του αιγυπτιακού στρατού στο Kashgile, να πάρει το Σουδάν από την Αίγυπτο. Μετά το θάνατό του το 1885, ο διάδοχός του έγινε ο Αμπνουλάχ. Το 1902 ξαναεμφανίστηκε ο Μαχντί στο Σουδάν, ωστόσο οι αποστολές σταλμένες εναντίον του ήταν ανεπιτυχείς.

Στις αρχές του 1885, μετά από το επιτυχείς προσπάθειες ενάντια στις βρετανικές εκστρατείες καταστολής και την απελευθέρωση σχεδόν όλης την εδαφικής περιοχής της χώρας, ο Μαχτνί κατέλαβε την κύρια πόλη το Χαρτούμ, όμως σύντομα πέθανε από τύφο στα 41 του χρόνια. Τον διαδέχτηκε ο Abdullah ibn al-Said. Το κράτος του πλέον εκτεινόταν από τις ακτές της Ερυθράς θάλασσας μέχρι την Κεντρική Αφρική.

Όταν το 1898 οι βρετανοί κατέλαβαν το Σουδάν, το Μαυσωλείο του Μαχτνί καταστράφηκε και το σώμα του ρίχτηκε στο ποτάμι. Το κομμένο κεφάλι του Μαχντί ο λόρδος Κίσενερ έφερε στην Αγγλία σε ένα δοχείο με κηροζίνη.

No comments: